-Իսկ դու որքա՞ն ժամանակ է`արդեն տուն չես գնացել...

Շուտով դուրս եկա էս լոնդոնյան գորշ համալսարանից և ուղղվեցի ցած,

Բայց որոշեցի այսօր տուն հասնել ոչ թե Ուայթչեփլ լայն մայրուղիով,
Այլ միանգամից դուրս գալ Երևան.
Քայլեցի ներքև, հետո Կիևյան կամուրջ չհասած`

Դեղատան անկյունից թեքվեցի ձախ.
«Էսօր շատ շոգ ա, մինչև հոկտեմբեր էսպես շոգ կանի,
Էս եղանակին մեզ դրսի չոլից տուն ներս բերելն անհնարին է...

Օրբելի փողոց և աշնան ծնունդ, դու, բնավ, տոն ես...

Շուտով ինչ գույնի տերևով ասես ծածկված կլինի,
Որ գանք հավաքենք` գրքերի անգույն էջերի խորքում փռելու համար,
Ես` քո նվիրած, դու` իմ նախընտրած.
Էս վերջին գիրքն էլ, որ առաջարկեցի,

Չեմ ուզում կարդաս զուտ նրա համար, որ ես եմ սիրում,
Ուզում եմ նաև քեզ էլ այն դուր գա...

Էսօր տնային աշխատանքներս հոգնեցուցիչ չեն, շուտ կվերջացնեմ,
Ի՞նչ էր որ էնտեղ` ռուսերեն, հայոց ու մեկ էլ քիմիա,
Առաջին երկուսին վարժ լուծում կտամ, քիմիան չեմ անի, մի հատ կկարդամ,
Մեկ է չեմ սիրում` կարդամ-չկարդամ,
Հետո էս գամման, որ ամեն անգամ, երբ նվագում եմ, գիտեմ, վստահ եմ, կարծես` որոտներ կայծակեն գլխիդ,
Իսկ ավելի ուշ արդեն կսուզվեմ գրքիս սնուցիչ մղձավանջի մեջ,
Մի լավ տնտղեմ, մի լավ կշտանամ` «Սիրելի Ընկեր» Գի դե Մոպասսան»...

Մեր մուտք չհասած քայլերս ուղղեցի դեպի անկյունի անշուք խանութը

Ու մոտիս փողով, որ նախընտրել էի ընդմիջում չանել,

Գնեցի երկու փոքրիկ կարկանդակ,
Մեկը` իմ սիրած շաքարափոշով, մյուսն` առանց,
Էս կարկանդակներն խժռելուց առաջ վրայի փոշին դու միշտ մաքրում ես, ես նկատել եմ,
Դեռ անցած անգամ հայրդ քեզ վրա կարգին բարկացավ` «Ուտել չգիտե՞ս»...

Խանութից շտապ դուրս եկա ու մկան արագությամբ վազեցի վերև` ութներորդ հարկ,
Ձեր դուռն անցա, մոտեցա մերին
Ու մի ակնթարթում միտքս փոխեցի.
Միգուցե քեզ տամ առանց շաքարափոշու կարկանդակն ու հետո անցնեմ կարդալու հայոց, ապա`ռուսերեն
Ահ, մեկ էլ քիմիա ու նվագելու ձանձրալի գամման...

Դու քնած էիր, երբ ես եկա ձեր տուն,
Մայրդ շուկա էր գնացել,
Ոտքիդ մեկն էլ երևում էր վերմակի տակից...

-Իսկ դու որքա՞ն է` տանը չես եղել,
 Շուրջ երեք տարի՞, սարսափելի է.

 Ես մեկ-մեկ ճամփից միտքս փոխում եմ, քայլերս ուղղում դեպի Օրբելի:

Alis Tashchyan

21.09.2007

London, United Kingdom